مرگ سمین بارکزی مرگ دموکراسی و عدالت خواهد بود.

م. ع. بشارت

حتا اگر قبول کنیم که حکومت افغانستان همان گونه که ادعا می‏کند سهمی در تصمیم گیری کمیسیون مستقل انتخابات نداشته و تنها به دلیل بحران بوجود آمده فرصت ایجاد دادگاه ویژه را به هدف حل این بحران، ضمن فرمانی ایجاد نموده است.

و باز حتا اگر قبول کنیم که فیصله‏ی دادگاه ویژه مبتنی بر اسناد و مدارک دقیق، همان گونه که از سوی ریس این دادگاه اعلان گردید، صورت گرفته و توجیهی قانونی دارد.

و باز هم حتا اگر قبول کنیم که فیصله‏ی مجدد کمیسیون مستقل انتخابات با گذشت تقریبا یکسال از فیصله‏ی نهایی این کمیسیون و بسته شدن دوسیه‏های انتخاباتی، مبتنی بر مصالح ملی یک ضرورت بوده و با انگیزه‏های که مورد تأکید حاکمیت موجود و برخی از نهادهای همراه با حاکمیت بوده‏اند، می‏تواند توجیهی منطقی داشته باشد.

باز هم؛ به هیچ عنوانی نمی‏توانیم دلیلی دشته باشیم برای این همه بی‏توجهی و سکوتی که حاکمیت موجود و حتا جامعه‏ی جهانی نسبت به اعتصاب زنی که تنها خواسته‏ی او، رسیدگی عادلانه به دوسیه‏ی انتخاباتی‏اش می‏باشد.

اینک ده روز از اعتصابی او می‏گذرد و در تمام این ده روز مردم افغانستان حتا یکبار شاهد آن نبوده است که رئیس جمهور به پاس احترام به زندگی یک انسان که با گذشت هر روز به مرگ نزدیک می‏شود، علنا از او خواسته باشد تا به اعتصابس خاتمه داده و به زندگی برگردد. بدون تردید حضور رئیس جمهور در خیمه‏ی اعتصاب خانم بارکزی چیزی زیادی نیست که مردم و به خصوص زنان افغانستان از شخص رئیس جمهور در چنین مواقعی انتظار دارند.

این کار نه از شخصیت اقای رئیس جمهور می‏کاهد و نه از آقایی او. بلکه نشان دهنده احساسات بشردوستانه و مسؤولانه‏ی او در قبال مردم کشورش بوده و می‏توانیست توجه واحترام او را نسبت به زندگی یک انسان و مهم‏تر از همه، زندگی یک زن و یک مادر نشان دهد.

ولی تا آن جا که ما شنیده‏ایم رئیس جمهور محترم ما، خانمی را که در نتیجه ضعف از اعتصاب چند روزه، در حال مرگ بسر می‏برد، به بارگاه ریاست جمهوریش خواسته و از او می‏خواهد تا به اعتصابش پایان دهد. آنهم به‏وعده‏ی رسیدگی به خواسته‏های او که اینک با گذشت تقریبا پنج روز از این دیدار، هیچ اقدام عملی‏ای از سوی مقام محترم ریاست جمهوری انجام نیافته است.

مگر خواسته‏ها‏ی خانم بارکزی چیست؟ آیا خواسته‏های او آنقدر زیاد، بزرگ و مهم است که حتا حاکمیت موجود با تمام توانایی‏های ادعا دارد، نمی‏تواند از پس آن برآید؟ رسیدگی مجدد به یک دوسیه، به هدف دریافت حقیقت و تأمین عدالت این همه حزینه داشته و حتا مهم‏تر از جان یک انسان است که جناب رئیس جمهور از صدور فرمانی که روزی نابغه‏ی عصر خویش در این کار به حساب می‏آمد، این همه حراس داشته و به آن دست نمی‏زند.؟

شاید حراس رئیس جمهور از آغاز روندی باشد که در ادامه‏ی آن تعدادی دیگری از سلب صلاحیت شدگان مجلس نمایندگان و حتا کاندیدان معترض به آن دست بزند. آما آیا تمام این ها ارزش آن را دارد که بگذاریم تا انسانی قربانی شده و زندگی‏ای به پایان برسد؟ مادری از بین رفته و کودکانی یتیم گردد؟

بگذار با صراحت بیشتر بگوییم؛ مرگ خانم بارکزی در نتیجه‏ی این اعتصاب که اگر خدای نکرده اتفاق بی‏افتد، مرگ خانمی است که برای تأمین عدالت و رسیدگی به دوسیه‏ی انتخاباتی او که حقش بوده و مبتنی بر قانون قطعا به آن رسیدگی صورت گیرد، مرگ عدالت و مرگ دموکراسی خواهد بود که در کشور در حال عبور از بحران اتفاق می‏افتد. مرگی که پایان همه‏ی باورها و ایدآل‏های انسانی بوده لکه‏ی خواهد بود برای تمام تاریخ حاکمیت و نظام موجود.

مرگ او مرگ ساده‏ی نخواهد بود. مرگ او مرگ تمامیت خواسته‏ها و دادخواهی‏های مدنی و مسالمت آمیز بوده و به نحوی مرگ قانون و مرگ احترام به قانون در اذهان عامه خواهد بود. مرگ او سلام دوباره‏ی خواهد بود به تفنگ و آتش. مرگ او پیام آشکاری خواهد بود تا ثابت کند که از این پس هیچ اقدامی بدون تیر و تفنک به جای نرسیده و هیچ صدای بدون قدرت و زور شنونده‏ی نخواهد داشت.